Jean Pierre Imbert
Do Departamentu Nurkowego Marynarki Wojennej trafiłem z poboru, właściwie przez pomyłkę. Aby wykorzystać moje świeżo zdobyte umiejętności komputerowe, poproszono mnie o obliczenie tabel dekompresyjnych dla świń po ekspozycji na ciśnienie odpowiadające głębokości 700 metrów. Niewiele świń przeżyło, ale ja odkryłem swoje powołanie.
Rok później znalazłem się w Institute of Environmental Medicine w Filadelfii, podczas eksperymentu Predictive Study IV prowadzonego na głębokości odpowiadającej 450 metrom. Prof. Lambertsen powierzył mi króliki, które miałem poddać izobarycznej kontrdyfuzji gazów, jednak zwierzęta zmarły na skutek zatrzymania akcji serca podczas sprężania, więc moje badania pozostały nierozstrzygnięte.
Po powrocie do Francji dołączyłem do Comex jako inżynier badawczy. Uczestniczyłem w całym programie eksperymentalnych nurkowań głębokich, aż po ostatnie nurkowanie wodorowe na głębokość 701 metrów. Ostatecznie zostałem Diving Manager w Comex i napisałem całe półki podręczników nurkowych. W tym czasie rozwijałem również swoje modele dekompresyjne i opracowałem cały zestaw tabel Comex, a później francuskich tabel MT92.
Dzięki temu mogłem uczestniczyć w głębokich projektach realizowanych w Norwegii w latach 80., a także odwiedzić Brazylię w okresie, gdy na dobre rozpoczynały się tam operacje nurkowań głębokich.
Rok 1995 był trudny dla branży offshore, a dla mnie w szczególności. Odszedłem z Comex i rozpocząłem nowy etap kariery związany z nurkowaniem technicznym. Po szkoleniu u Billy'ego Deansa zostałem przedstawicielem IANTD we Francji i z przyjemnością szkoliłem nurków w zakresie nurkowania trimiksowego oraz nurkowania na rebreatherach.
W 2005 roku wróciłem do branży offshore i rozpocząłem aktywną działalność konsultingową dla dużych firm działających na Morzu Północnym. Aby opracowywać i walidować nowe procedury, potrzebowałem solidnych danych naukowych, dlatego prowadziłem kilka programów monitorowania nurków podczas operacji offshore. Ostatecznie zaangażowałem się również w projekty tunelowe i opracowałem tabele trimiksowe dla wymagającego przedsięwzięcia w Hongkongu.
Tak właśnie może potoczyć się życie po zakupie zestawu do snorkelingu w wieku 10 lat, pod warunkiem, że ma się zamiłowanie do równań opisujących pęcherzyki i odrobinę szczęścia.
Tytuł: Opcje w dekompresji: od zaawansowanych teorii do prostych Gradient Factors.
Współczesna dekompresja to coś więcej niż tylko teoria pęcherzyków. Stworzenie modelu dekompresyjnego wymaga połączenia kilku poziomów złożoności: samego nurka, jego stylu życia i historii nurkowej, profilu nurkowania z jego zmianami głębokości wynikającymi z ukształtowania jaskini lub przyjętych procedur, wynurzania uruchamiającego różne mechanizmy powstawania pęcherzyków oraz reakcji zapalnej wywoływanej przez krążące pęcherzyki.
Ta złożoność daje różne możliwości, a wybór konkretnego rozwiązania determinuje strategię dekompresji. Nurkowie zawodowi, wojskowi i techniczni mierzą się z tymi samymi problemami fizjologicznymi, jednak stosują różne strategie zarządzania nimi podczas wynurzania.
Prezentacja będzie przeglądem najnowszych teorii dekompresyjnych oraz próbą powiązania ich z Gradient Factors.
Analiza Gradient Factors wynikających z tabel stosowanych w nurkowaniu zawodowym sugeruje, że GF High, który określa czas ostatniego przystanku, odpowiada za ogólny poziom konserwatyzmu dekompresji, natomiast GF Low, wyznaczający głębokość pierwszego przystanku, odzwierciedla przyjętą strategię dekompresyjną.
Wydaje się więc, że nie istnieje jeden ostateczny algorytm dekompresyjny, lecz raczej różne doświadczenia i podejścia wyrażone za pomocą Gradient Factors. Podczas prezentacji zostanie również przedstawiony projekt „Map My Gradients” jako kolejny program badawczy oparty na współpracy.