Prof. Simon Mitchell
Profesor Simon Mitchell jest anestezjologiem w Auckland City Hospital, lekarzem medycyny nurkowej w North Shore Hospital w Auckland oraz profesorem anestezjologii na Uniwersytecie w Auckland. Jest uznanym na świecie autorem publikacji z zakresu medycyny nurkowej – ma na swoim koncie ponad 180 książek, rozdziałów w książkach oraz artykułów naukowych. Przez ostatnie trzy lata serwis Expertscape.com klasyfikował go jako najwybitniejszego na świecie eksperta w dziedzinie choroby dekompresyjnej. Profesor Mitchell jest współautorem rozdziału poświęconego medycynie hiperbarycznej i nurkowej w czterech ostatnich wydaniach jednego z najważniejszych podręczników medycyny wewnętrznej – Harrison’s Principles of Internal Medicine. Brał udział w pierwszych ekspedycjach, które zidentyfikowały trzy historyczne głębokie wraki u wybrzeży Australii i Nowej Zelandii. Jedno z tych nurkowań, wykonane w 2002 roku, było wówczas najgłębszym nurkowaniem wrakowym na świecie. W latach 2020 i 2023 uczestniczył w ekspedycjach zespołu Wet Mules, których celem było eksplorowanie źródła Pearse Resurgence w Nowej Zelandii do głębokości 245 metrów. Podczas tych badań zespół zrealizował również pierwsze głębokie nurkowanie na rebreatherze z wykorzystaniem wodoru jako gazu oddechowego. W 2026 roku współkierował ekspedycją naukową, podczas której po raz pierwszy pobrano próbki krwi tętniczej od elitarnych freediverów na głębokości 80 metrów. Za swoje osiągnięcia został uhonorowany wieloma prestiżowymi wyróżnieniami, m.in. Fellowship of The Explorers Club w Nowym Jorku (2006), tytułem Rolex Diver of the Year (2015) oraz NOGI Fellow (2026).
Tytuł: „Nowe spojrzenie na zegar tlenowy”.
Wraz z rozwojem nurkowania technicznego i wydłużaniem czasu nurkowań, nurkowie coraz częściej przekraczają limity ekspozycji ośrodkowego układu nerwowego (CNS) określone przez tzw. „zegar tlenowy” NOAA. W praktyce oznacza to, że obowiązujące od lat limity są często ignorowane z konieczności. Z drugiej strony odstępowanie od powszechnie uznanych wytycznych może narazić nurków na krytykę lub odpowiedzialność, jeśli podczas nurkowania dojdzie do wypadku.
Co ciekawe, mimo regularnego przekraczania tych limitów, przypadki toksycznego działania tlenu na ośrodkowy układ nerwowy wydają się – przynajmniej na podstawie obserwacji praktycznych – niezwykle rzadkie.
W 2025 roku powołano międzynarodową grupę ekspertów, której zadaniem było przeanalizowanie dowodów naukowych stanowiących podstawę obowiązujących limitów NOAA oraz ocena, czy istnieją przesłanki do ich zmiany. Efektem tych prac była istotna modyfikacja dopuszczalnego czasu ekspozycji przy ciśnieniu parcjalnym tlenu wynoszącym 1,3 ATA. Podczas wykładu zostanie przedstawiony proces rewizji tych zaleceń, omówione zostaną najważniejsze dowody naukowe, nowe limity dla ppO₂ 1,3 ATA oraz kierunki dalszych badań i rozwoju zaleceń dotyczących bezpieczeństwa nurkowania.
Tytuł: „Nurkowanie techniczne w badaniach ekstremalnych”.
Nurkowanie techniczne najczęściej kojarzy się z eksploracją jaskiń lub odkrywaniem nowych wraków wymagających bardzo głębokich i długich nurkowań. Na świecie istnieje jednak niewielka grupa naukowców, którzy wykorzystują techniki nurkowania technicznego jako niezbędne narzędzie do prowadzenia przełomowych badań naukowych w takich dziedzinach jak biologia morska, archeologia podwodna czy medycyna nurkowa.
Jednym z najbardziej spektakularnych przykładów są badania nad fizjologicznymi skutkami ekstremalnego freedivingu. W lutym 2026 roku zespół badawczy po raz pierwszy w historii pobrał próbki krwi tętniczej od trzech światowej klasy freediverów podczas nurkowań na głębokości 20, 40, 60 i 80 metrów – zarówno na maksymalnej głębokości, jak i bezpośrednio po wynurzeniu, zanim zawodnicy wykonali pierwszy oddech.
Celem badań było określenie zmian stężenia tlenu i dwutlenku węgla zachodzących w organizmach tych wyjątkowych sportowców podczas długich i głębokich nurkowań.
W trakcie prezentacji przedstawiona zostanie historia planowania i realizacji tej niezwykle złożonej operacji badawczej, w której nurkowanie techniczne odegrało kluczową rolę. Prelegent opowie o wyzwaniach, z jakimi musiał zmierzyć się zespół, oraz zaprezentuje najważniejsze wyniki i odkrycia tego pionierskiego projektu.